Ο Μαύρος Μονόλογος ...

Μυρίζω ακόμα τα μαύρα κάρβουνα μέσα στην καρδιά μου να βράζουν γεμάτα απόγνωση και την απαισιοδοξία(Τρέμοντας) Νιώθω να τρέχω ... να τρέχω σε ένα δρόμο που τέλος δεν έχει σαν μια έρημος να εμφανίζεται μπροστά μου και να με βυθίζει σιγά σιγά σε έναν εφιάλτη που δεν έχει όρια. Νόμιζα πως όλα πήγαιναν καλά και τώρα με βλέπω να ξεχνώ το μέλλον και να σκέφτομαι συνέχεια, συνέχεια το παρελθόν σαν κάποιος να μπήκε μέσα μου και να τα χάλασε όλα μέσα σε μια νύχτα.(οργισμένος) Η κατάρα που δεν θα έδινα ποτέ σε κανέναν την δίνω σε αυτή την νύχτα αλλά και σε 2-3 άτομα που με έκαναν να φτάσω σε αυτή την κατάσταση. (πέφτει στο πάτωμα κατακερματισμένος) Νιώθω τώρα όσο ποτέ άλλοτε ανάξιος να υπάρχω αφού δεν μπορώ να συγκεντρώσω το μυαλό και την καρδιά μου σε μια σύσκεψη με στόχο την εξεύρεση της λογικής που μου λείπει πλέον.(αργά) Όσο και αν δεν ισχύει νιώθω... νιώθω μόνος μέσα τέσσερις μαύρους τοίχους εγκλωβισμένος σε μια κόλαση χωρίς διέξοδο. (σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται πιο γρήγορο) Η ζωή μου είναι σαν την κόκκινη γραμμή καρδιογραφήματος όταν ο ασθενής σβήνει, μια ευθεία που δεν έχει τέλος, μια μικρή απλή ευθεία που σου δείχνει τον χρόνο σου στη ζωή αυτή, που σε διαχωρίζει σε νεκρό η ζωντανό και εκεί είναι που βρίσκομαι,(δυνατά και τελείως γρήγορα) και όμως όσο νεκρός και να με τρέχω τρέχω τρέχω σε έναν διάδρομο γεμάτο καθρέφτες για να βλέπω την απαίσια κατάσταση που βρίσκομαι αλλά συνεχίζω σε μια προσπάθεια να ξεφύγω από την πραγματικότητα, δεν υπάρχει πλέον για μένα δεξιά και αριστερά, βλέπω μόνο ευθεία περιμένοντας εκείνη την ακτίνα φωτός που θα δω και θα είναι η λύτρωση μου και όμως δεν εμφανίζεται... (Αργά) Όσες προσπάθειες και να έκανα να σωθώ πήγαν όλες στράφι και όμως δεν διερωτώμαι το γιατί, διότι το ξέρω, δεν είμαι αυτός που περιμένουν κάποιοι, δεν είμαι εσύ ούτε και εσύ, δεν είμαι κανένας γνωστός η κανένας που θα ήθελες... Και πάλι τα μαύρα κάρβουνα ξεβράζουν μνήμες...
Ο μεγάλος διάδρομος αρχίζει και στενεύει, σκέφτομαι να κοιτάξω αριστερά και όμως είναι σκοτεινά, φοβάμαι το σκοτάδι, είναι κρύο, κρυώνω, γυρίζω το βλέμμα μου στα δεξιά και βλέπω εσένα, εσένα που στέκεσαι πάντα δίπλα μου, εσένα που αγάπησα που λάτρεψα όσο κανέναν άλλον που δυστυχώς ήσουν και μια μαχαιριά στο στήθος, δεν λέω ότι φταις δεν λέω πως έχεις ευθύνη, ο εαυτός μου φταίει που όσο και αν δεν το βλέπεις εξωτερικά, εσωτερικά τα θυμάται όλα απλώς τα περιθωριοποιεί για μικρό διάστημα

Κάπου θα υπάρχει ένα νόημα, ένας σκοπός η τουλάχιστον μια φυσιολογική ζωή.(κορύφωση) Και όμως... και όμως ακόμα κλαίω, ο οργανισμός μου, μου εκπέμπει σήματα κίνδυνου, ο διάδρομος στενεύει ακόμα πιο πολύ και τα κάρβουνα έχουν πάρει φωτιά... Οι τίτλοι τέλους κοντεύουν και η αυλαία αρχίζει σιγά σιγά να κλείνει. Η καρδία και το μυαλό μου φωνάζουν τώρα ρυθμικά.. " ΘΈΛΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΊΣΩ"
... και θα το κάνω...